Obrazy olejne

ASFALT w malarstwie

Asfalty są to ciała (bitumy) kruche i twarde o barwie brunatnoczar-nej. Występują w postaci pokładów są to asfalty naturalne, otrzymywane zaś przez przerób bitumów naftowych (pozostałość po destylacji ropy naftowej) są asfaltami sztucznymi. Temperatury topnienia asfaltów naturalnych wynoszą 110-150°C, asfaltów zaś sztucznych 30-60°C. Zależnie od stopnia utleniania bitumów naftowych otrzymuje się asfalty dowolnej twardości. Asfalty naturalne i sztuczne używane są do produkcji czarnych i brązowych farb graficznych, do wyrobu tynktur litograficznych, lakierów kwasoodpornych, w chemigrafii, do opylania płyt cynkograficznych. Z asfaltów sztucznych wytwarza się pokosty do czarnych i brązowych frab graficznych. Do wyrobu werniksów akwafortowych, werniksów litograficznych i do innych celów używany jest najczęściej asfalt syryjski. Zanieczyszczony bywa krzemionką, tlenkami żelaza, manganem, węglanem wapnia i cząstkami roślinnymi.

Asfalt syryjski występuje w barwach od brunatnej do czarnej. Ma szklisty, muszlowaty przełom i charakterystyczny terowy zapach. W zimie jest kruchy, mięknie przy temperaturze 50-60°C, topi się zaś w temperaturze 130-135°C. Rozgrzany ponad tę temperaturę silniej paruje i staje się trudniej topliwy, a po ostudzeniu kruszy się. Asfalt syryjski przed użyciem do werniksów akwafortowych musi być oczyszczony i zmielony. Asfalt potłuczony na pył, a następnie utarty, wysypuje się do wody w szklanym naczyniu z kwasem solnym, który rozpuszcza tlenki metali. Wymyty asfalt syryjski płucze się w wodzie, filtruje przez bibułę, suszy się a w końcu sieje się przez sito z jedwabnej gazy młynarskiej i wtedy nadaje się do użytku.

Do opracowania płyt akwatintowych używa się specjalnego urządzenia do rozpylania sproszkowanych żywic. Urządzeniem tym jest. pudło z grubej tektury lub dykty w kształcie graniastosłupa, zaopatrzonego u dołu w niskie a szerokie u podstawy szczelnie zamknięte drzwiczki. Wsypujemy do niego sproszkowany asfalt syryjski lub kalafonię (przy 80 cm wysokości, 40 cm szerokości pudła nadającego się do małych akwatint - wystarczy 200 g asfaltu lub kalafonii). Pudło to wprawiamy potem w ruch wirowy, po czym otworzywszy drzwiczki, wkładamy poziomo wypolerowaną i odtłuszczoną płytę umieszczoną na kawałku tektury. Unoszący się w pudle pył opada i osiada na powierzchni płytki. Po upływie określonego czasu wyjmujemy płytkę trzymając ją za tekturkę, by nie uszkodzić palcami warstwy osiadłego pyłu. Następnie płytkę podgrzewamy na piecyku elektrycznym lub gazowym dotąd, aż osadzony na powierzchni pył żywicy lub asfaltu przybierze wygląd połyskujących kropelek. Ochłodzoną płytę wkładamy do kwasu i po pewnym czasie otrzymujemy tzw. groszek, gdyż miejsca nie pokryte pyłem żywicznym podlegają trawieniu i są wklęsłe, pokryte zaś żywicą nie - podlegają, dając na odbitce delikatne jasne punkty. Dalej rysunek opracowujemy już podobnie jak w przypadku akwaforty.

09.06.2009. 22:46

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany