Obrazy olejne

Stemplowanie

Stemplowanie to ćwiczenia bardzo lubiane. Możemy wykonać stemple z ziemniaka surowego, który kroimy na połowę, a następnie kładziemy na gazetę i przycinamy nożem cztery prostopadłe boki tworząc kwadrat lub prostokąt. Nacinamy scyzorykiem nacięcia skośne lub po linii łuku. Wykonany w ten sposób stempel malujemy pędzlem farbą akwarelową i robimy próbną odbitkę na kawałku gazety. Druki są efektywniejsze, gdy używa się farb dość gęstych i o mocnych walorach. W tym celu można do farb akwarelowych dodać trochę plakatówki. Podobnie jak z ziemniaka, możemy stemple wykonać z różnych dostępnych materiałów – z ziemniaka, marchewki, kapusty, klocków drewnianych, zmiętego papieru, gąbki, gumki do mazania, kartonu, linoleum, plasteliny, sznurka itp. Zwinięty w dowolny sposób sznurek przyklejamy do drewnianego klocka, a wzór z wałeczków plasteliny do klocka lub małych przykrywek do słoiczków, nakrętek itp.

Komentarze (0) 01.10.2009. 01:59

Farby olejne

Farby olejne w różnej postaci weszły do użycia w XIV w. Przyjęło się, że w piętnastym wieku wzrosła ich popularność i rozpoczął się rozwój malarstwa olejnego . Wcześniej, przed ich pojawieniem się, artyści sięgali najczęściej po tempery na bazie medium złożonego ze zmieszanego pigmentu i jajka. Farby olejne z czasem wyparły techniki temperowe, a przyczyniły się do tego ich dużo lepsze właściwości: bardzo duża wszechstronność i uniwersalność, bogactwo koloru, subtelność wyrazu, a także dłuższy czas schnięcia, co pozwalało malarzom mieszać ze sobą farby i poprawiać je z większą precyzją. Łagodne, nienagannie wymodelowane kształty charakterystyczne dla epoki renesansu prawdopodobnie nie byłyby możliwe do uzyskania bez użycia farb olejnych i wykorzystania ich artystycznego potencjału. Początkowo, przygotowywaniem i wytwarzaniem farb olejnych zajmowali się w studio malarskim praktykujący tam uczniowie. Pod koniec XIX wieku zaczęły pojawiać się w Europie pracownie farb, oferujące media poddane już wstępnej obróbce, m.in. wstępnie utarte. O ile farby olejne przechodziły w historii różne etapy rozwoju i udoskonalania, to jednak nie ulega wątpliwości, że produkty oferowane malarzom dzisiaj w znacznym stopniu przewyższają jakościowo te, które były dostępne wieki, pokolenia, czy nawet dziesięciolecia temu. Dlaczego? Nowe, bardziej trwałe materiały, zaawansowane technologicznie procesy wytwórcze, a także gromadzona przez lata wiedza fachowa i doświadczenie producentów dały w efekcie farby, których jakość jest w stanie sprostać nawet najbardziej wyszukanym potrzebom dzisiejszych artystów malarzy.

Komentarze (0) 02.07.2009. 02:37

Malarstwo olejne - początki

Technika olejna pozwalała na wprowadzenie zmian w toku pracy, umożliwiała stosowanie większego bogactwa tonów i efektów powierzchniowych, delikatnych przejść między barwami i walorami.

Nadzwyczaj popularny w renesansie był fresk mokry (al fresco, buonfresco). Najwięksi mistrzowie renesansu pracowali także i w tej technice, między innymi Giotto, Masaccio, Leonardo, Michał Anioł, Rafael. Długo też używano techniki tempery na drewnie. Grunt składał się z kilku warstw. Ostatnią warstwę przygotowywano z wody klejowej, drobno mielonego gipsu i bieli ołowiowej. Na rysunek nakładano jednotonową, barwną podmalówkę i dopiero wykonywano malowidło. Pigmenty rozcierano z wodą, spoiwem było żółtko jaja kurzego. Farby nakładano trzema zasadniczymi warstwami od kryjącej do laserunkowej (przezroczystej). Czasem do spoiwa żółtkowego dodawano trochę oleju i substancji żywicznych.

Farby w technice temperowej schły szybko, co nie pozwalało na jakiekolwiek zmiany w raz położonej barwie. Całość malowidła musiała więc być zaprojektowana przed wykonaniem do najdrobniejszych nieraz szczegółów, a wykonanie wymagało dużego doświadczenia, pewnej ręki i oka. Dzieła XV wieku malowane są jeszcze w tej technice.

Przewrotu w dziejach malarstwa dokonał wynalazek techniki olejnej polegający na użyciu oleju jako spoiwa gruntu i barwników. Przypisywany jest artyście niderlandzkiemu XV wieku, Hubertowi van Eyckowi (przeszczepił ją na grunt włoski Antonello da Messina). Malowidło takie schło dłużej, pozwalało na wprowadzanie pewnych zmian w toku pracy, umożliwiało zastosowanie większego bogactwa tonów i efektów powierzchniowych. Pozwalało na miękkie, delikatne przejścia między barwami i walorami, na zacieranie konturów, na nakładanie na siebie, po wyschnięciu, dowolnej liczby warstw. Początkowo technikę olejną stosowano na drewnie, a w II poł. XVI wieku pojawia się dopiero podobrazie z płótna lnianego naciągniętego na drewniane ramy.

W technice olejnej w renesansie stosowano warstwowy sposób nakładania farb. Na zagruntowane podobrazie nakładano barwną podmalówkę za pomocą farb kryjących łub silnie rozrzedzonych olejem, a na niej wykonywano malowidło farbami o słabych własnościach krycia z dużą ilością spoiwa olejnego.

Farby słabo kryjące pozwalają przenikać światłu i powstaje efekt o wiele większej złożoności i głębi tonu barwnego niż wtedy, gdy się kładzie jednorazowo grubą warstwę farby. Plama wibruje, mieni się, zachowuje czysty ton, choć często tak głęboki, że trudny do określenia. Są to tak zwane laserunki , a efekt jest tym ciekawszy, im więcej jest warstw. Podmalówka o określonej barwie nadawała ogólny ton kolorystyczny całemu malowidłu. Po wyschnięciu ostatniej warstwy stosowano werniks końcowy .

Eksperymentatorem w dziedzinie technik był Leonardo da Vinci. Często jego nie sprawdzone w efekcie końcowym próby kończyły się tragicznie: malowidło w sali Signorii we Florencji (Bitwa pod Anghiari), wykonane z użyciem preparatów żywicznych, spłynęło ze ściany, gdy podgrzewał je, by przyspieszyć schnięcie, niszczeje coraz bardziej Ostatnia Wieczerza w Mediolanie namalowana olejno na tynku.

Komentarze (0) 13.06.2009. 11:12

Środki konserwujące spoiwa

Środkami konserwującymi dla spoiw, rozrobionych farb malarskich itp. mogą być kwas karbolowy, kwas borowy, kwas salicylowy, olejek goździkowy, kamfora, formalina, sublimat, tymol itp.

katalog stron internetowych

Komentarze (0) 09.06.2009. 22:56

ROZPUSZCZALNIKI w malarstwie

Do rozpuszczania środków wiążących farb itp. stosuje się różne rozpuszczalniki, np. alkohol, terpentynę, benzynę, ksylol, aceton i różne specjalne mieszanki (rozpuszczalniki) do farb drukarskich, farb olejnych, lakierów, pokostów itp.

Komentarze (0) 09.06.2009. 22:55