Biel cynkowa w malarstwie olejnym

Biel cynkową otrzymuje się w hutach cynku przez prażenie rudy cynkowej lub przez żarzenie cynku i wprowadzenie powietrza. Do malarstwa wprowadzono ją w połowie XIX w. W porównaniu z bielą ołowianą w odcieniu jest bardziej niebieskawa. Zużywa więcej oleju do ucierania i kryje słabiej od bieli ołowianej. Na powietrzu twardnieje tworząc grudki i tracąc siłę krycia, w końcu nie nadaje się do użytku, gdyż ma tę właściwość, że przy dłuższym leżeniu wchłania dwutlenek węgla z powietrza i przechodzi w zasadowy węglan cynku, zwany także bielą cynkową. Należy ją przechowywać w wypełnionych, szczelnie zamkniętych pudełkach metalowych. Używana jest we wszystkich technikach z wyjątkiem akwareli, gdyż staje się ziarnista i twardnieje. We fresku jest zbędna. Wraz z kredą i klejem daje dobre grunty chude i chłonne. Do farb olejnych, zwłaszcza do bieli cynkowej, dodaje się wosku, aby nie twardniały.

03.06.2009. 20:29

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


6 + 3 =