Obrazy olejne

Biel ołowiana w malarstwie olejnym

Biel ołowiana (biel kremska) jest najlepszym gatunkiem tej farby. Stosowano ją jako farbę już w starożytności. Obecnie otrzymuje się ją przez strącenie z roztworów soli ołowiu. Biel ołowiana zmieszana ze szpatem ciężkim w odpowiednich procentach przyjmuje nazwy:
biel wenecka - 50% szpatu ciężkiego
biel hamburska - 65% szpatu ciężkiego
biel holenderska - 80% szpatu ciężkiego.
Biel ołowiana w ciemności żółknie, na świetle bieleje, wrażliwa jest na siarkowodór, w którego obecności czernieje (tworzy się siarczek ołowiu). Z olejem lnianym bardzo szybko schnie, dlatego też uciera się ją z olejem makowym. Ma ogólną trwałość, używana jest w malarstwie artystycznym w technice olejnej, olejno - woskowej i olejno - żywicznej. We fresku nie stosuje się jej, gdyż brunatnieje. W technice krzemianowej, kazeinowej i klejowej nie powinna być używana, ponieważ w związku z klejem tworzy siarczek ołowiu. Biel ołowiana ogrzewana do temperatury 300 - 400° C przyjmuje z powietrza tlen i zamienia się w pomarańczowo - czerwony proszek zwany minią. Bieli ołowianej nie można mieszać z farbami zawierającymi w swym składzie chemicznym siarkę, np. z żółcienia kadmową, cynobrową i ultramaryną (tabl. II). Powinno się unikać stosowania bieli ołowianej z powodu jej właściwości trujących oraz z powodu czernienia w środowiskach, w których znajduje się siarkowodór.

04.06.2009. 20:20

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany