Kreda w obrazach olejnych

Kreda, węglan wapnia (CaCOs), występuje w przyrodzie dość często. Zależnie od pochodzenia kredy surowej sposób jej przeróbki jest różny. W miejscach, gdzie opady atmosferyczne są obfite, surowiec układa się w większe masy ulegające na wolnym powietrzu zwietrzeniu i ostatecznemu rozpadaniu na pył. Kredę w tym stanie miesza się z wodą i pławi (szlamuje). Przy pławieniu zanieczyszczenia opadają na dno, a kreda pozostaje w postaci zawiesiny. Ciężar właściwy kredy zawiera się w granicach 2,6 - 2,8. Jest nierozpuszczalna w wodzie, natomiast rozpuszcza się w kwasach wydzielając C02. Jakość kredy zależy przede wszystkim od pochodzenia surowca i od staranności przeróbki. Najlepsza kreda pochodzi ze Szwecji z Malmó, jest ona całkowicie wolna od piasku, bardzo miękka i czysta. Siła krycia kredy jako farby wodnej jest bardzo duża, natomiast zmieszana z olejem lub pokostem kryje słabo. Nie jest używana jako farba w malarstwie olejnym. Kreda zmieszana z wodą i klejem skórnym kryje dobrze i dzięki temu znajduje duże zastosowanie jako dodatek do farb oraz bywa używana jako podłoże dla barwników smołowcowych. Kreda zmieszana z gęstym roztworem kleju po wyschnięciu doskonale daje się wygładzać. Kredę w laseczkach otrzymujemy przez zmieszanie jej ze słabym roztworem kleju i zastygnięcie w foremkach. Ma duże zastosowanie przy wyrobie farb, kredek, pasteli, zapraw malarskich, kitów szklarskich i do innych celów.
Występuje w kilku gatunkach: jako kreda pławiona, kreda mielona, kreda bolońska (pochodzi z Włoch, daje elastyczne podłoża, nadaje się do zapraw pod pozłótki), kreda szampańska (pod pozłótki i do zapraw).
Silnie chłonne zaprawy kredowe dla malarstwa olejnego należy izolować pokrywając je wodą żelatynową lub werniksem. Chłonąca olej farb malarskich zaprawa kredowa - brunatnieje, malowidło traci świetlistość i nie stanowi dobrego podkładu pod laserunki.

04.06.2009. 21:45