Obrazy olejne

Ceruleum - błękit nieba

Ceruleum (błękit Peligota), błękit nieba. Skład chemiczny: cynian kobaltowy, barwą podobny do błękitu kobaltowego z zielonkawym odcieniem. Znany od początku XIX w. Jest farbą trwałą,i dosyć trującą. Z powodu wysokiej ceny ma małe zastosowanie w malarstwie. Nadaje sie do wszystkich technik malarskich i ze wszystkimi farbami można ją mieszać. W połączeniu z białymi farbami daje odcień błękitno zielony. Ceruleum jest farbą spotykaną w malowidłach staroegipskich i pompejańskich (inny skład).

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:14

Smalta - stopione szkło

Smalta. Jest to rodzaj mielonego szkła kobaltowego (krzemian potasowo-kobaltowy). Dawniej używana była w malarstwie dosyć często. Obecnie używa się jej bardzo mało ze względu na pewne ujemne cechy: na wilgoci i w obecności kwasu węglowego jaśnieje i szarzeje, a ponadto słabo kryje. Wykopaliska szkieł i glazurowanych cegieł dowodzą, że smalta (kobalt) znana była już w starożytnym Egipcie. Średniowieczne „smaltum" określa szkło stopione. Używano jej jako farby podszkliwnej i do zabarwiania szkła.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:14

Indygo - piękny kolor

Indygo. W dzisiejszych czasach otrzymuje się sztucznie ze smoły pogazowej. Syntetycznie otrzymany barwnik zastępuje całkowicie wyrabiany już w starożytności produkt z roślin indygowych rosnących w Indiach Wschodnich. Jest farbą słabo kryjącą, na świetle jaśnieje. Najczęściej jeszcze używana jest w akwareli i technice olejnej.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:13

Błękit kobaltowy

Błękit kobaltowy. Skład chemiczny: tlenek glinu i podtlenek kobaltu. W malarstwie znalazł zastosowanie w początkach XIX w. Jest farbą odporną na czynniki atmosferyczne, na świetle zachowuje swą barwę. Należy do farb przeźroczystych. Można je używać we wszystkich technikach malarskich. Jest farbą drogą i dlatego najczęściej używana jest w malarstwie olejnym i akwarelowym. Przyczynia się do żółknięcia oleju lnianego. Błękit kobaltowy można mieszać ze wszystkimi farbami. Występuje kobalt zielonkawy i różowawy. W połączeniu z białymi farbami daje odcień niebiesko fioletowy.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:13

Błękit górski

Błękit górski (błękit niemiecki, azuryt, citramarin). Jest to zasadowy węglan miedzi. Powstaje ze zwietrzałych rud miedzianych. Bywa zanieczyszczony przez co przybiera różne odcienie. Minerał ten występuje w różnych częściach Europy. Azuryt jest pigmentem gruboziarnistym, przy drobniejszym ziarnie jaśnieje. Azuryt otrzymywano sztucznie z miedzi przez działanie octu w obecności dwutlenku węgla i tlenu podobnie jak przy bieli ołowianej (grynszpan otrzymywano bez dostępu powietrza przy szczelnie zamkniętym naczyniu). Azuryt otrzymywany sztucznie był mniej trwały od naturalnego i miał skłonności do przybierania koloru zielonego. Jako tańszy był często używany w wiekach średnich i później. Azuryt sztuczny i naturalny był najczęściej stosowanym pigmentem błękitnym od XV aż do XVII wieku. W XVI w. zaczęto używać smalty, a w XVIII wieku ustępował błękitowi pruskiemu. W XIX w. obok wspomnianych błękitów używano też sztucznej ultramaryny i błękitu kobaltowego. Błękit górski używany był przeważnie w malarstwie temperowym. W spoiwie olejnym barwa błękitu górskiego traci na żywości i kolorze. Stara powłoka werniksowa zaciera piękny kolor błękitu. Mieszano też indygo z bielą, co dawało błękit podobny do błękitu górskiego.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:12