Błękit górski

Błękit górski (błękit niemiecki, azuryt, citramarin). Jest to zasadowy węglan miedzi. Powstaje ze zwietrzałych rud miedzianych. Bywa zanieczyszczony przez co przybiera różne odcienie. Minerał ten występuje w różnych częściach Europy. Azuryt jest pigmentem gruboziarnistym, przy drobniejszym ziarnie jaśnieje. Azuryt otrzymywano sztucznie z miedzi przez działanie octu w obecności dwutlenku węgla i tlenu podobnie jak przy bieli ołowianej (grynszpan otrzymywano bez dostępu powietrza przy szczelnie zamkniętym naczyniu). Azuryt otrzymywany sztucznie był mniej trwały od naturalnego i miał skłonności do przybierania koloru zielonego. Jako tańszy był często używany w wiekach średnich i później. Azuryt sztuczny i naturalny był najczęściej stosowanym pigmentem błękitnym od XV aż do XVII wieku. W XVI w. zaczęto używać smalty, a w XVIII wieku ustępował błękitowi pruskiemu. W XIX w. obok wspomnianych błękitów używano też sztucznej ultramaryny i błękitu kobaltowego. Błękit górski używany był przeważnie w malarstwie temperowym. W spoiwie olejnym barwa błękitu górskiego traci na żywości i kolorze. Stara powłoka werniksowa zaciera piękny kolor błękitu. Mieszano też indygo z bielą, co dawało błękit podobny do błękitu górskiego.

05.06.2009. 13:12

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


7 + 2 =