Ultramaryna w malarstwie

Ultramaryna niebieska, fiołkowa, czerwona i zielona. Skład chemiczny: połączenie glinu, kwasu krzemowego, sodu i siarki. Do malowania wprowadzono ją z początkiem XIX w. Ultramaryna jest odporna na światło i czynniki atmosferyczne. Nadaje się do wszystkich technik malarskich. Należy unikać mieszania jej z farbami pochodzenia miedzianego i ołowianego. Można jej używać do techniki wapiennej. Wrażliwa jest na kwasy, w których traci barwę, dlatego też nie można nią malować na fasadach w okolicach fabrycznych. Dodatek kwasu octowego na przykład do temper niszczy tę farbę, wydziela się przy tym siarkowodór. Ultramarynę naturalną otrzymano już w XIII w. z naturalnego kosztownego minerału półszlachetnego — kamienia lazurowego (lapis lazuli). Kamień ten występuje w Tybecie, na Syberii i w Chinach. W dzisiejszych czasach ultramarynę otrzymuje się wyłącznie w sposób sztuczny i należy ona do farb tańszych.

05.06.2009. 13:12

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


5 + 7 =