Glejta - pigment malarski

Glejta. Tlenek ołowiany znany był już w starożytności. Ołów, topiąc się na powietrzu, pokrywa się szarą powłoką podtlenku ołowiawego Pb20, który w płomieniu czerwonym w temperaturze około 800°C przemienia się w tlenek ołowiawy PbO. Jeśli tlenek ołowiawy podda się szybkiemu oziębieniu, staje się on żółty, jest to tak zwana glejta srebrna. Tlenek ołowiawy oziębiany powoli staje się czerwono żółtym. Jest to glejta złota, która swą złotawą barwę zawdzięcza niewielkiej domieszce około 1% podtlenku ołowiawego PbgO. Glejty złotej używano w średniowieczu do malowania ciała we freskach. Stąd czarne twarze i ręce (siarczek ołowiawy).

04.06.2009. 23:05