Obrazy olejne

Tablice malarskie

Tablica malarska jest produktem cieszącym się coraz większym zainteresowaniem z uwagi na fakt że doskonale nadaje się do celów edukacyjnych a także stanowi alternatywę dla podobrazi malarskich a dodatkowo . Tablice malarskie wykonane są z płyty HDF i pokryte płótnem lnianym lub bawełnianym uniwersalnie gruntowanym co pozwala na użycie ich do większości technik malarskich.

Zalety:

• duża wytrzymałość
• sztywne i twarde
• lekkie

Tablice malarskie są wygodne w zastosowaniach w plenerowych. Dodatkowo, technologia wykonania tablicy malarskiej w znacznym stopniu utrudnia uszkodzenie płótna , np. na skutek przebicia.

Wszystkie te zalety powodują, że tablice malarskie znajdują coraz szersze zastosowanie wśród artystów malarzy, ale przede wszystkim wśród studentów i uczniów szkół plastycznych oraz osób malujących hobbystycznie.

Komentarze (0) 05.06.2009. 14:35

Obrazy na podobraziach metalowych

Dawniej mistrzowie malowali na blachach miedzianych, które jako podkład pod malarstwo panowały nad innymi metalami aż do połowy XVIII w.- Pierwsze obrazy na podłożach metalowych pojawiły się w XVI w. we Włoszech. Najstarsze znane spośród nich są pędzla M. Ca-ravaggia (1560—1609). Miedź była wytwarzana ręcznie do końca XVI w. Potem poczęto produkować blachę walcowaną, a w 1869 r. otrzymano miedź elektrolityczną. Po oczyszczeniu z tlenków miedź wygładzoną pokrywa się zaprawą w postaci kryjącej farby olejnej. Miedź wrażliwa jest na kwasy tłuszczowe, dlatego po pewnym czasie ukazują się plamy na malowidle olejnym. Wskazane jest używanie do malowania olei i żywic odkwaszonych lub o małej zawartości kwasów. Obok miedzi stosowano najczęściej od XVIII w. blachę żelazną. Najodpowiedniejsze są wypalane w węglu drzewnym (nie koksie), gdyż mniej rdzewieją. Blachy żelazne pocynowane, tzw. białe, zaczęto używać w malarstwie w XIX w. Po oczyszczeniu powierzchni z rdzy i wygładzeniu pokrywa się blachę pokostem lnianym i wypala nad ogniem. Następnie powleka się ją zaprawą. Powierzchnia płyt powinna posiadać delikatny greń, gdyż wtedy przyczepność zaprawy jest większa. Płyty metalowe oczyszcza się mieszaniną alkoholu i kredy szlamowanej z małym dodatkiem amoniaku. Po tym zabiegu na opłukaną i wysuszoną płytę wprowadza się cienko topując farbę miniową, a następnie biel ołowianą dającą odpowiednie tło. Nie należy używać do pogruntowania oleju makowego i innej bieli olejnej. Blachy żelazne pocynowane lub pocynkowane nie nadają się do malowania. Najodpowiedniejszym metalem na podłoże do celów malarskich jeśli aluminium. Aluminium odporne na kwasy, mniej na zasady, nie wpływa na schnięcie farb olejnych. Za pomocą eloksalowania można pokryć blachę aluminiową powłoką tlenku, który równie dobrze przyjmuje farby olejne, jak i farby kazeinowe. Aluminium jest bardziej rozszerzalne niż żelazo, dlatego nie jest .wskazane przyspieszanie schnięcia zaprawy i farby przez dodawanie sykatyw. Należy używać wolniej schnącego oleju.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:38

Obrazy na płótnie

Płótno malarskie najodpowiedniejsze jest z lnu, potem z konopii, w mniejszym stopniu z bawełny, nie nadaje się z juty. Len, roślina jednoroczna, włóknista i oleista. Z zielonych łodyg lnu otrzymuje się przędzę lnianą dochodzącą do kilkudziesięciu centymetrów długości. Włókna lnu składają się z włóknistych komórek, odznaczają się delikatnym prążkowaniem oraz poprzecznymi bruzdami i kolankami. Ścianki komórek zwężając się przechodzą w ostry koniec. Włókna konopne dłuższe podobne do lnianych posiadają ścianki komórek grubsze od lnianych, mocniejsze ale mniej elastyczne. Zakończone są one tępo lub widełkowato. Włókna bawełny zaś są skręcone bez prążkowania. Włókna lniane są mocne, elastyczne i trwałe, nie wchłaniają szybko wilgoci i zawierają prawie czystą celulozę. Gorsza gatunkowo przędza jest słabo skręcona i zawiera resztki roślinne. Do celów malarskich najlepiej nadaje się płótno o tzw. splotach płóciennych z nitek o jednakowej grubości. Wątek przeplata się tu jednostronnie na przemian z osnową. Płótno o różnych niciach ulega nierównomiernemu kurczeniu się lub wydłużeniu pod wpływem wilgotnego otoczenia, co może spowodować szybkie pękanie powłoki obrazu. Do celów malarskich stosuje się najczęściej równomiernie gęste płótno lniane nie bielone. Bielenie płótna chlorem ma tę stronę ujemną, że osłabia włókno. Malowanie na takim płótnie bez pokrycia zaprawą jest niemożliwe, gdyż farby olejne po pewnym czasie ciemnieją. Płótno ma właściwość zbiegania się na mokro. Jeśli po napięciu na krosnach, zmoczone wodą klejową, po wyschnięciu się rozciągnie, świadczy to o tym, że gatunkowo jest słabe. W tym przypadku należy płótno napiąć ponownie na blejtram, a klinowanie (rozciąganie płótna) stosuje się później. Płótno nie posiadające apretury jest najlepsze. Przez moczenie w gorącej wodzie lub sparzenie usuwa się z niego apreturę (płótno fabrycznie nasycone klejem w celu usztywnienia). Płótno malarskie przechowuje się zrolowane na drążku. Płótna konopne nadają się raczej na duże formaty obrazów, płótna lniane na mniejsze formaty, zaś tkaninę bawełnianą można użyć do obrazów małych i średniej wielkości. Płótna z żywic syntetycznych są bardzo silne, lecz jak dotąd nie znajdują zastosowania w malarstwie.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:37

Obrazy na płytach pilśniowych

Obok sklejek wyrabia się obecnie systemem spilśniania sztuczne płyty drewniane. Drewno z niektórych gatunków sosen zostaje rozwłóknione działaniem przegrzanej pary wodnej pod wysokim ciśnieniem. Następnie przez ściskanie w prasach hydraulicznych skleja się za pomocą spoiwa mineralnego na płyty o różnej grubości i ciężarze właściwym. Płyty te o barwie ciemnobrązowej po jednej stronie mają odtłoczoną kratkę. O większym ciężarze właściwym nadają się jako podkłady do obrazów, tym bardziej że pod wpływem wilgotności nie paczą się, nie pękają i nie zmieniają formatu.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:36

Sklejka w malarstwie

Sklejki (dykty) są to cienkie arkusze płyt drewnianych sklejone w prasach hydraulicznych pod dużym ciśnieniem. Arkusze drewniane sklejki powstają przez wycinanie wokół osi pnia. Kierunek słojów sklejonych płyt jest prostopadły do siebie. Zapobiega to ich rozciąganiu się i paczeniu. Jakość sklejek zależy od gatunku użytego drewna, jego grubości, stopnia wilgotności, jakości kleju. Odporność sklejek na wilgoć zwiększyło użycie kleju z żywic gliptalowych. Grubość sklejek do małych obrazów powinna wynosić około 6 mm, a do dużych do 12 mm. Pod wpływem wilgoci sklejki mają jednak tendencję do wypaczania się. Może temu zapobiec listwowa rama. Na ogół sklejka nawet gatunkowo najlepsza nie jest zbyt trwałym i odpowiednim materiałem do malarstwa.

Komentarze (0) 05.06.2009. 13:36