Obrazy olejne

WYKONYWANIE ODBITEK

Do wykonywania odbitek z miedziorytów najlepiej nadają się papiery czerpane nieklejone. Twarde papiery należy moczyć, a jeszcze lepiej wygotować, aby straciły w ten sposób swoją kleistość. Potem, by usunąć z nich nadmiar wody, trzeba położyć je między białe chłonne tektury i przycisnąć np. kamieniem litograficznym. Pamiętać należy, że odbitki wykonuje się na papierze nie przemoczonym, lecz jednolicie wilgotnym. Techniki półtonowe, jak mezzotinta, akwatinta wymagają użycia papierów o wysokiej gramaturze i większej chłonności.

Ważniejsze marki papierów wklęsłodrukowych:

• „Jeziorno",
• „Arches",
• „Johannot",
• „Marais",
• „Rives", "Goya",
• „Durer".

Rodzaj papieru oraz farby mają zasadniczy wpływ na końcowy efekt odbitki. Mając przygotowany papier i farbę, przystępujemy do odbijania. W wyryte lub wytrawione kreski wcieramy tamponem farbę na ciepłej lub zimnej płytce (zob. Farby graficzne), a nadmiar jej z gładkiej powierzchni płytki usuwamy organtyną zwiniętą w rodzaj piłki. Organtynę można z dobrym skutkiem zastąpić nakrochmaloną firanką. Dzięki sztywności materiału usuwa się farbę wyłącznie z gładkich powierzchni, a nie z zagłębień płytki. Następnie płytkę kładzie się na stół prasy miedziorytniczej i pokrywa arkuszem papieru, na którym ma być wykonana odbitka, na to zaś nakłada się jeszcze wilgotną makulaturę oraz filc. Po wyregulowaniu tłoka prasy miedziorytniczej, obracając równomiernie kołem walce, płytę leżącą na metalowym stole przeprowadza się pod prasą. Pod wpływem ciśnienia farba wypełniająca wyryty rysunek wydobywa się z wklęsłości na papier.

Komentarze (0) 09.06.2009. 21:29

DRUK WKLĘSŁY KOLOROWY

Dążenie do doskonalszego oddania malarskich efektów świetlnych niż to, które uzyskiwano za pomocą rylca i igły w miedziorycie i akwaforcie, przyczyniło się do rozwoju w połowie XIII w. nowych technik - mezzotinty, sposobu kredkowego, miękkiego werniksu i akwatinty.

Mezzotinta i akwatinta jako techniki płaszczyznowe pozwoliły na wykonywanie druków kolorowych. Pierwszych prób wklęsłego druku barwnego dokonano w połowie XVII w. P. Schenk i H. Seghers odbijali z jednej płyty. Rysunek opracowywano przez wcieranie w wyryte lub trawione kreski kolorowej farby przy użyciu tamponików.

Druk barwny w pełnym znaczeniu tego słowa stworzył dopiero ok. roku 1710 Jacques Le Blon (1667-1741). W metodzie swej oparł się on na teorii Newtona, głoszącej że każdą barwę otrzymuje się przez połączenie trzech zasadniczych kolorów. Le Blon zastosował trzy płyty mezzotintowe dla każdego z trzech podstawowych kolorów. Czwartej płyty użył do zaznaczania rysunku. Zastosowane do druku farby laserunkowe tworzyły przez nadrukowanie kolory wypadkowe. Pierwsze swoje druki wykonał na pergaminie, późniejsze na papierze.

Graficy francuscy do wykonywania druków kolorowych stosowali chętniej akwafortę, drukując z wielu płyt miedzianych. W Anglii i w Wiedniu uprawiana była mezzotinta barwna odbijana z jednej płyty z uzupełnieniami, retuszami akwarelowymi lub gwaszowymi dokonywanymi bezpośrednio na odbitkach. Mezzotinta i akwatinta jedno i wielobarwna były stosowane przeważnie do reprodukowania i rozpowszechniania dzieł malarskich. Rozkwit barwnej grafiki trwał do lat osiemdziesiątych XVIII w. Epoce klasycyzmu bardziej odpowiadały ryciny czarno-białe. Zaznaczyć trzeba, że na trójkolorowej zasadzie opiera się dzisiaj udoskonalona technika reprodukcyjna.

Komentarze (0) 09.06.2009. 21:28

INTAGLIO

Zdobienie wklęsłym rytem w kamieniach półszlachetnych w metalu - tłoki pieczętne, stemple mennicze, przedmioty zbliżone przeznaczeniem lub kształtem do gemm - były znane już przed naszą erą. W grafice artystycznej intaglio oznacza jedną iz podstawowych^technik graficznych - druk wgłębny w metalu, na którym rysunek jest wyryty lub wytrawiony. Graficy podają często powyższą nazwę na swych odbitkach bez podania właściwej nazwy techniki.

Komentarze (0) 09.06.2009. 21:26

FLUOROFORTA

Płytkę szklaną powleka się cienką warstwą wosku (werniksu). Rysunek opracowuje się igłą stalową podobnie jak przy akwaforcie. Odsłonięte części płytki szklanej podlegają trawieniu kwasem fiourowodorowym. Odbijanie odbywa się przy użyciu rzadkiej farby na chłonnym papierze, podbijając lewą jego stronę gęstą szczotką. Z uwagi na kruchość materiału (szkła) i szkodliwego dla zdrowia kwasu flouroforta jest rzadko stosowana. Znane są prace grupy krakowskich malarzy: Wyspiańskiego, Wyczółkowskiego i Ruszczyca. Im to przypisuje się wynalazek tej techniki.

Komentarze (0) 09.06.2009. 21:26

MIĘKKA AKWAFORTA

Wynalazek tej techniki przypisuje się Dietrichowi Mayerowi w Zurychu ok. 1600 r. Rozwinęła się jednak dopiero pod koniec XVIII w. w Anglii.

Na płycie metalowej pokrytej miękkim werniksem akwafortowym kładzie się cienką szkicówkę lub papier groszkowany, po którym rysuje się ołówkiem. Faktura papieru zostaje wgnieciona w warstwę cienkiego werniksu. Zdejmując papier odrywa się cząsteczki werniksu z płyty, odsłaniając w tych miejscach metal. Następnie płytka podlega trawieniu, dając z kolei na odbitce efekt rysunku ołówkowego lub kredowego (zob. Werniks akwafortowy miękki).

Komentarze (0) 09.06.2009. 21:24