Obrazy olejne

AKWATINTA

W poł. XVIII w. w Anglii i we Francji zaczęto stosować tzw. trawienie płaszczyznowe. Francuzi przypisują wynalazek tej techniki J. B. Le Prince'owi (1733-1781), który stworzył rysunki lawowane z podróży do Rosji.

Akwatinta była chętnie używana w reprodukcji barwnej, często przy zastosowaniu kilku płyt opracowanych do koloru żółtego, czerwonego, niebieskiego i czarnego. Grafik niemiecki Jakob Le Blon, (1667-1741), jako jeden z pierwszych wykonał szereg reprodukcji barwnych w tej technice ok. 1704 r.

Płytkę miedzianą pokrywa się warstwą pyłu z kalafonii lub asfaltu syryjskiego w specjalnym urządzeniu (pudle), który następnie topi się przez podgrzanie i utwierdza na płycie. Przez kolejne zakrywanie płaszczyzn na rysunku lakierem kwasoodpornym, a następnie kolejne trawienie uzyskuje się na powierzchni płytki fragmenty rysunku z siatką płytkich i głębokich punktów, które w odbitce dają przejścia od półtonów do głębokich czerni (zob. asfalt syryjski, kalafonia).

Inny charakter posiadają groszki uzyskane za pomocą werniksu akwafortowego i soli kuchennej lub papierów ściernych. Sól kuchenną wysuszoną i dobrze utartą sypiemy równomiernie przez gęste sito na powierzchnię powleczonej werniksem płyty. W czasie podgrzewania cząsteczki soli wtapiają się w werniks aż do powierzchni płyty tworząc w nim maleńkie otworki z równoczesnym odsłonięciem płyty. Następnie sól tę wypłukuje się wodą. Siad punktów na płycie można również uzyskać przez odciśnięcie na znajdującym się na niej werniksie papieru ściernego o odpowiedniej grubości ziarna.

W Anglii w XIX w. rozpowszechniły się różne odmiany akwatinty gładzonej opracowanej tak jak przy mezzotincie. Płytę przygotowuje się metodą akwatinty, a następnie stalowym gładzikiem poleruje się wytrawiony na niej groszek. W akwatincie łącznie z akwafortą wykonał liczne cykle graficzne malarz i grafik hiszpański F. Goya (1746-1828).

W drugiej połowie XVIII w. pojawia się nowa technika graficzna - sposób kredkowy. Zapoczątkował ją Francuz J. Ch. Francois (1717- 1769), a ulepszył G. Demarteau (1722-1788). Na płycie metalowej pokrytej werniksem akwafortowym opracowuje się rysunek za pomocą

wszelkiego rodzaju ruletek. Po wytrawieniu rysunek na odbitce przypomina rysunek kredkowy. Sposób kredkowy dobrze łączy się z techniką akwaforty. *

Wynalazek tej techniki graficznej przypisuje się Francuzowi Feliksowi Bracauemondowi (1833-1914). Na płycie metalowej rysuje się piórem lub maluje pędzlem, stosując do tego celu specjalny atrament. Po zaschnięciu rysunku powleka się płytkę cienką warstwą werniksu akwafortowego i wkłada do letniej wody, pod której wpływem kreski pęcznieją i odpryskują razem z werniksem. Płytkę z odsłoniętym rysunkiem poddaje się trawieniu. Technikę odpryskową łączy się często z akwafortą i akwatintą. Pozwala ona na uzyskanie kresek o różnych grubościach i o rysunku swobodnym.

Dna szeroko trawionych kresek metody odpryskowej w połączeniu z tintą (akwatintą) przez swoją szorstkość zatrzymują farbę i dają na odbitce szary lub czarny rysunek (zob. Atrament odpryskowy, asfalt syryjski, kwas azotowy).

09.06.2009. 21:22

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany