Obrazy olejne

DRUK WKLĘSŁY KOLOROWY

Dążenie do doskonalszego oddania malarskich efektów świetlnych niż to, które uzyskiwano za pomocą rylca i igły w miedziorycie i akwaforcie, przyczyniło się do rozwoju w połowie XIII w. nowych technik - mezzotinty, sposobu kredkowego, miękkiego werniksu i akwatinty.

Mezzotinta i akwatinta jako techniki płaszczyznowe pozwoliły na wykonywanie druków kolorowych. Pierwszych prób wklęsłego druku barwnego dokonano w połowie XVII w. P. Schenk i H. Seghers odbijali z jednej płyty. Rysunek opracowywano przez wcieranie w wyryte lub trawione kreski kolorowej farby przy użyciu tamponików.

Druk barwny w pełnym znaczeniu tego słowa stworzył dopiero ok. roku 1710 Jacques Le Blon (1667-1741). W metodzie swej oparł się on na teorii Newtona, głoszącej że każdą barwę otrzymuje się przez połączenie trzech zasadniczych kolorów. Le Blon zastosował trzy płyty mezzotintowe dla każdego z trzech podstawowych kolorów. Czwartej płyty użył do zaznaczania rysunku. Zastosowane do druku farby laserunkowe tworzyły przez nadrukowanie kolory wypadkowe. Pierwsze swoje druki wykonał na pergaminie, późniejsze na papierze.

Graficy francuscy do wykonywania druków kolorowych stosowali chętniej akwafortę, drukując z wielu płyt miedzianych. W Anglii i w Wiedniu uprawiana była mezzotinta barwna odbijana z jednej płyty z uzupełnieniami, retuszami akwarelowymi lub gwaszowymi dokonywanymi bezpośrednio na odbitkach. Mezzotinta i akwatinta jedno i wielobarwna były stosowane przeważnie do reprodukowania i rozpowszechniania dzieł malarskich. Rozkwit barwnej grafiki trwał do lat osiemdziesiątych XVIII w. Epoce klasycyzmu bardziej odpowiadały ryciny czarno-białe. Zaznaczyć trzeba, że na trójkolorowej zasadzie opiera się dzisiaj udoskonalona technika reprodukcyjna.

09.06.2009. 21:28

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany