MIEDZIORYT PUNKTOWANY

Odmiana miedziorytu punktowanego znana była już w XV w. przy wykonywaniu miedziorytu groszkowanego. Do prekursorów tej techniki należy w XVI w. Giulio Campagnola, który punktami uzyskiwał miękkie przejścia tonów. Miedzioryt punktowany rozwinął się dopiero w Anglii dzięki W. Rylandowi (1732—1783), a potem zaczął go uprawiać przybyły tu z Włoch F. Bartolozii (1727—1815).

Ryciny odbijał on w kolorze ugru i sangwiny, uzyskując w ten sposób miękką fakturę rytowanych przeważnie portretów. Przy użyciu młotka puncynami wybijano z wyczuciem w płycie miedzianej wklęsłe punkty. W wyniku posługiwania się tą metodą cały rysunek składał się z okrągłych punktów. Przez zagęszczenie punktów, zmianę ich kształtu i wielkości uzyskiwano łagodne przejścia od jasnych do ciemnych partii rysunku. Do punktowania używano również rylców, ruletek, matoir, dających różne efekty punktu kredowego.

09.06.2009. 21:10

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


5 + 3 =