DRUKARSTWO CZCIONKOWE

Pojedyncze litery były już znane w starożytności. Odbijano je z drewnianych i metalowych stempli. W średniowieczu używali stempli złotnicy jak również introligatorzy do wytłaczania tytułów na oprawach ksiąg. Jednak do wydrukowania dzieła trzeba było większej ilości czcionek. W Chinach kowal nazwiskiem Pi-Szeng wynalazł w 1041 r. czcionki ruchome, które wypalał z gliny. Wynalazek ten jednak nie wyparł od razu druków drzeworytniczych ze wzglądu na skomplikowany system chińskich znaków drukarskich.

Dopiero Gutenberg (Johann Gensfleisch, 1400-1468), jak podają, wynalazł w 1440 r. trwałą matrycę, z której można było odlewać czcionki wielokrotnie. Matrycę taką uzyskał przez wtłoczenie stempla z wypukłym oczkiem litery, wykonanego z twardszego metalu, w płytę z miękkiego metalu. Dziełem Gutenberga było też wynalezienie przyrządu do ręcznego odlewania czcionek, a następnie prasy do odbijania druków. Założono odlewnię czcionek oraz pierwszą drukarnię. Jako jedna z pierwszych wydana była tzw. 42-wierszowa biblia. Sztuka drukarska wprowadzona przez Gutenberga i jego następców szybko rozpowszechniła się w Niemczech i całej Europie.

Dzisiejsze drukarnie obok działu składu ręcznego (zecerni) posiadają dział składu maszynowego i dział składu fotograficznego oraz stereotypię. Druk odbywa się na maszynach drukarskich arkuszowych lub na taśmie z roli papieru.

09.06.2009. 17:38

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


3 + 3 =