Obrazy olejne

CYNKOTYPIA KRESKOWA

Po wynalezieniu fotografii przez Daguerre'a w 1839 r. i po pewnym okresie jej rozwoju, fotografia stała się dziedziną niezmiernie użyteczną w grafice użytkowej. W związku z tym drzeworyt został wyparty przez cynkotypię kreskową i cynkotypię siatkową, stał się natomiast techniką artystyczną.

Po wykonaniu zdjęcia fotograficznego oryginału kreskowego otrzymuje się negatyw, który kopiuje się na wypolerowanej płycie miedzianej, mosiężnej lub cynkowej, pokrytej emalią światłoczułą. Kopię opłukuje się wodą, przy czym miejsca naświetlone zagarbowane pozostają na płycie i tworzą rysunek, nie naświetlone zaś spływają z wodą, odsłaniając płytę. Miejsca te podlegają później skomplikowanemu procesowi trawienia tzw. stopniowego. Obecnie częściej trawi się już na maszynach do automatycznego uproszczonego trawienia jednostopniowego klisz przy użyciu specjalnie preparowanego kwasu azotowego przez jego rozpylanie lub oblewanie klisz cynkowych. Elementy rysunku wypukłe są drukujące (zob. Emalia światłoczuła używana w chemigrafii).

Odmianą kliszy kreskowej może być rysunek wykonywany bezpośrednio na płycie cynkowej bez kopiowania fotograficznego. Płytę cynkową pokrywa się pyłem asfaltowym lub kalafoniowym jak przy akwatincie. Po zatopieniu pyłu na tak powstałej szorstkiej powierzchni rysuje się kredką litograficzną średniej twardości i tuszem litograficznym. Niektóre partie rysunku przeskrobuje się usuwając zatopiony pył asfaltowy. Po wytrawieniu na odbitce powstaje rysunek kredowo-tuszowy na tle szarej tinty ze śladami białej kreski.

Do opracowywania rysunku można użyć różnego rodzaju rastrów kopiując je na blasze oraz malując emalią kwasoodporną. Po wypaleniu płyty, trawieniu, otrzymuje się kliszę drukarską.

09.06.2009. 17:57

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany