HELIOGRAWIURA

Karol Klić w 1879 r. wynajduje fotochemiczną metodę druku wklęsłego. Płytę miedzianą wypolerowaną pokrywa się delikatnym pyłem asfaltowym i zatapia się podobnie jak przy akwatincie. Następnie skopiowany diapozytyw fotograficzny na uczulonym papierze pigmentowym przenosi się na tę płytę, po czym następuje trawienie rysunku chlorkiem żelazowym o różnych stężeniach. Pył asfaltowy odgrywający tu rolę rastra rozkłada rysunek na półtony. Heliograwiura nadaje się do reprodukowania wszelkiego rodzaju prac malarskich i graficznych. Stosowana była do ok. 1910 r. Odbitki wielobarwne wykonywano z jednej płyty.

09.06.2009. 21:32

Komentarze

Ten temat nie został jeszcze skomentowany

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


9 + 2 =