Prasowana słoma

Słomę zamaczamy na około 30 minut w wodzie. Następnie przecinamy ja po długości, uprzednio usuwają „kolanka”. Lekko osuszona słomę rozkładamy na desce do prasowania lub tp., nakrywamy czystym, cienkim papierem i prasujemy nagrzanym żelazkiem. Ze sprasowanych słomek tworzymy kompozycję  (naklejamy wycięte kształty) na ciemnym brystolu lub podklejonej tkaninie.

Komentarze (0) 01.10.2009. 02:01

TECHNIKI POZŁOTNICZE

Złoto płatkowe znane było już w Chinach w II tysiącleciu p.n.e., a w Egipcie około 1500 lat p.n.e. Srebro płatkowe pojawia się dopiero w XII, a folia cynowa w XIII w. Do celów artystycznych technika złocenia była stosowana przez cały ciąg historii na różnych materiałach; na drewnie, płótnie, kamieniu, szkle, metalu i pergaminie.

Złocenie pojawiło się w VI w. w mozaice bizantyńskiej, od X w. w miniaturze bizantyńskiej, w XII w. w ikonach. Pod wpływem bizantyńskim rozpowszechnia się na Zachodzie w iluminatorstwie, np. w miniaturze romańskiej i gotyckiej. W okresie baroku techniki pozłotnicze podkreślały bogactwo i przepych w zdobieniu. W XIX w. doprowadzono produkcję złota płatkowego do doskonałości, wtedy bowiem otrzymano najcieńsze płatki złota, często dublowanego ze srebrem. Złoto w proszku, czyli złoto malarskie, znane było już w III w. n.e. Rozpowszechnione było jako pigment do malowania i pisania na pergaminie z użyciem spoiwa z gumy arabskiej, białka i wody klejowej. Brąz w proszku produkowany z wielu metali i stopów stosowano od XIII w. Za pomocą złotej folii i tłoków, czcionek introligatorskich lub klisz mosiężnych wytłaczano ornamenty i napisy na skórzanych i pergaminowych okładkach. Dla lepszego przylegania złota lub folii zagruntowywano miejsce pod złoto białkiem, roztworem żelatyny lub rozwodnionym klajstrem. Zadrukowane arkusze papieru przesypywano lub pocierano watą nasyconą brązem w proszku, który przyczepiając się do mokrej farby tworzył złocistą powierzchnię.

Obecnie do pozłacania i posrebrzania stosuje się złoto i srebro w płatkach lub folię złotą i srebrną (metal koloru złota i aluminium), brąz w proszku o barwie złota, srebra i miedzi oraz brąz w płynie (ze spoiwem).

Posługujemy się najczęściej dwoma rodzajami pozłacania: na pulmencie i na mikstionie.

Złocenie na pulmencie. Technika złocenia na pulmencie stosowana jest najczęściej na przedmiotach drewnianych, znajdujących się w pomieszczeniach zamkniętych. Jest techniką trwałą, nieodporną na wilgoć, dającą po wypolerowaniu wysoki połysk, wymaga staranności wykonania. Podobrazie, w tym wypadku suche drewno, powleka się dwukrotnie ciepłą wodą klejową, a następnie pokrywa się zaprawą klejowo-kredową. Przesianą kredę zalewa się wodą, aby następnego dnia odlać nadmiar wody i wlać wodę klejową (roztwór 1:3). Do tak uzyskanej zaprawy podgrzanej można dodać nieco oleju lnianego. Zaprawa powinna być przecedzona i w czasie pracy trzymana w łaźni wodnej.

Zaprawę na drewno wprowadza się kilkakrotnie. Pierwsze dwa nałożenia powinny być rzadkie i gorące, o spoiwie mocniejszym, następnie gęstsze, o spoiwie słabszym. Szlifowanie odbywa się zwilżonym pumeksem i na sucho cienkim papierem ściernym. Jeśli chcemy uzyskać pozłotę wzbogaconą ornamentem, dopiero później można wykonać grawerowanie i puncowanie.

Przed pulmentowaniem pokrywa się zaprawę białkiem, wodą klejową lub słabym werniksem szelakowym. Jest to warstwa izolująca.
Pulment (bolus armeński) jest to glinka tłusta brązowa z odcieniem czerwonym. Najlepsze gatunki tej glinki sprowadzamy z Armenii. Zarobiony ze spoiwem po wyschnięciu daje się polerować, a do jego powierzchni tłustej i kleistej przylegają dobrze płatki złota. Tłustość glinki zależy od procentowej zawartości tlenku glinu, krzemionki i innych składników. Większa zawartość glinki powoduje tłustość pigmentu, większa zawartość krzemionki zaś powoduje chudość pigmentu. Pigmentów chudych nie można używać jako podkładów pod płatki złote, gdyż nie mają powierzchni kleistej, a po wyschnięciu nie dają się polerować. Pulmentu używano pod złoto do złocenia obrazów już w średniowieczu. Ornamenty były wykonywane w zaprawie przez wyklepywanie puncynami.

Pulment w postaci bryłek rozdrabnia się i miele, zalewa wodą i pozostawia się tak na dwa dni. Namoczony pulment uciera się na płycie marmurowej lub na szybie ze słabym roztworem kleju (2-5%) względnie z białkiem jaja (V3 białka na 20 g pulmentu) na jednolitą masę i odstawia się na parę dni. Rozcieńczonym wodą pulmentem pokrywa się kilkakrotnie zaprawę. Po wyschnięciu pulmentu poleruje się go tamponem ze szmatki wełnianej.

Płatek złota z książeczki przenosi się za pomocą noża pozłotniczego na skórzaną poduszkę i przykrawa się go do wymaganej wielkości. Poduszka pozłotnicza zrobiona jest z miękkiej cielęcej skóry (stroną wewnętrzną na zewnątrz) i jest przybita brzegiem do gładkiej deseczki z podkładką flanelową. Skórę przeciera się ugrem, aby płatki dobrze się krajały. Następnie nawilża się alkoholem odpowiednie miejsca na pulmencie i kładzie płatek złota posługując się płaskim miękkim pędzlem. Po wyschnięciu pozłoty (3 godziny), celem nadania jej połysku, wykonuje się polerowanie gładzikiem z agatu lub płaskim wilczym zębem. Pozłotę można utrwalić pokrywając ją lakierem spirytusowym. Nie polerowana pozłota ma półpołysk.

Złocenie na mikstionie. Mikstion lub miksjon (łac. mixus - mieszany) jest to werniks tłusty - wysoko gatunkowy pokost lniany z dodatkiem żywic używany jako warstwa zaprawy do przyklejania folii złotej. Złoceniem na mikstion zwie się tak pozłotę matową, pokostową lub olejną. Pierwsze wzmianki o używaniu oleju do pozłoty sięgają V w., a metoda ta rozwija się we Włoszech szczególnie w XIV i XV w. Jest techniką trwałą, łatwą do wykonania, odporną na działanie wilgoci, i dlatego stosuje się ją do pozłacania rzeźb stojących na wolnym powietrzu. W okresie baroku łączono obok siebie technikę złocenia na pulmencie (połyskowa) z pozłacaniem na mikstionie (matowa) celem uzyskania odpowiedniego efektu. Stosowano też laserowanie pozłótki nadając jej barwną tonację.

Podobraziem do pozłacania na mikstionie może być drewno, płótno, pergamin, metal, szkło, jak również i tynk. Zaprawę pod pozłotę sporządza się podobnie jak w malarstwie olejnym, musi być wygładzona, gdyż nie można pozłoty polerować. Zaprawę pod folię złotą zabarwia się na czerwono, pod srebro na niebiesko. Następnie zaprawę pokrywa się warstwą ochronną - izolującą - 2-3 razy roztworem szelaku w spirytusie lub olejem. Po jej całkowitym wyschnięciu powleka się pędzlem szczecinowym cienko i równomiernie mikstionem. Używa się przy tym często szablonów malarskich. Po upływie 10-30 godzin - zależnie od rodzaju mikstionu - powinna zachować pewną lepkość (przy dotyku palec skacze).

Płatek złota przenosi się za pomocą noża pozłotniczego na skórzaną poduszkę, następnie po przycięciu z poduszki za pomocą tegoż samego noża lub lekko natłuszczonego pędzla (przez potarcie na policzku) przenosi się na miejsce pokryte mikstionem przyciskając płatek pędzlem lub zwitkiem waty. Po upływie kilku godzin otrzepuje się nie przyklejoną pozłotę, która spada, a przyklejoną część wygładza się miękkim pędzlem. Folię z nieprawdziwego złota pokrywa się werniksem lub szelakiem.

Komentarze (0) 09.06.2009. 17:31

TECHNIKA EMULSYJNA

Farby emulsyjne (połinit) zajmują miejsce między farbami wodnymi i olejnymi. Zależnie od przewagi składników wodnych lub olejnych, dzielimy farby na emulsje wodno-olejne i olejno-wodne. Posiadają w swym składzie spoiwa syntetyczne emulsje polioctanu winylu, lateksu, kauczukowe, emulsje ftalowe i inne. Farby emulsyjne rozcieńcza się wodą. Dają powłoki malarskie szybko schnące, elastyczne, bezwonne, niepalne, odporne na ścieranie i na wilgoć. Dzięki mikroporowatości powierzchni przewodzą wilgoć z podłoża nie niszcząc powłoki farby emulsyjnej. Farby przechowuje się w zamkniętych puszkach w temperaturze pokojowej. Na mrozie tracą odporność. Pędzle po użyciu należy zaraz umyć, gdyż farba zaschnięta jest nierozpuszczalna.

Farby emulsyjne są najczęściej używane do malowania mieszkań, ścian zewnętrznych budynków, tablic reklamowych i in. Malowanie odbywa się przez nakładanie na podłoże pędzlem cienkimi warstwami farby emulsyjnej. Grubsze warstwy po wyschnięciu pękają i odpadają. Białe farby emulsyjne można mieszać z farbami temperowymi. W malarstwie olejnym mogą być użyte jako zaprawa do pogruntowania płótna, deski, tektury i in.

Komentarze (0) 09.06.2009. 17:29

FARBY AKRYLOWE DO MALARSTWA ŚCIENNEGO

Farby akrylowe CRYLA firmy Rowney znajdują również zastosowanie w malarstwie ściennym. Starą zaprawę należy dobrze oczyścić z resztek starych pobiał i farby. Ścianę dobrze jest przeszlifować papierem ściernym. Najlepiej jednak jest malować na nowych tynkach pół-chłonnych, suchych o powierzchni przyczepnej, nie zaprawionych lub zaprawionych specjalnym gruntem produkowanym przez fabrykę farb. Tynki pół-chłonne nie zaprawione pokryte dosyć cienko farbami akrylowymi przypominają obrazy ścienne al fresco.

Pomimo przewodzenia wilgoci przez farby akrylowe (olejne nie posiadają tej zalety), stała wilgoć oraz duże wahania temperatury mogą przyczynić się z czasem do uszkodzenia malowidła i powstania pleśni. Prace malarskie wykonuje się na tynkach suchych w temperaturze 10-22°C (zob. Tworzywa sztuczne w malarstwie).

Komentarze (0) 09.06.2009. 17:28

TECHNIKA LAKIEROWA

Technikę lakierową stosuje się do malowania drewna, przedmiotów metalowych oraz do pokrycia malowanych olejno ścian. Lakiery (emalie) są trwałe, nie przewodzą wilgoci. W skład farb lakierowanych wchodzą oprócz pigmentu i spoiwa rozpuszczone żywice naturalne lub sztuczne. Do rozpuszczania stosuje się terpentynę, spirytus lub oleje. Fabryki produkują lakiery żywiczno-olejne; zależnie od żywicy wchodzącej w skład lakierów przybierają one różne nazwy: lakiery kopalowe, damarowe, bursztynowe, kalafoniowe itp. Przybierają też nazwy zależnie od rozpuszczalnika użytego do rozpuszczania żywic, a więc istnieją lakiery celuloidowe, lakiery produkowane są do różnych celów; do malowania na gorąco, np. kaloryferów, kotłów, kafli, specjalnie odporne na wpływy atmosferyczne do malowania na zewnątrz budynków, ścian, szyldów itp., lakiery przeźroczyste do pokrywania ciał już zabarwionych.

Oprócz lakierów błyszczących wyrabiane są też lakiery matowe. Do pogruntowania stosuje się pokosty lub zaprawy specjalne produkowane przez fabryki. Przy pracach lakierowych należy zachować dużą staranność i czystość oraz należy stosować farby lakierowe (emalię) odpowiednio do materiału na którym się maluje i warunków, gdyż wtedy możemy liczyć na trwałość powłoki lakierowej. Lakier przechowuje się w puszkach szczelnie zamkniętych. Technika lakierowa należy właściwie do oddzielnego zawodu lakierniczego.

Komentarze (0) 09.06.2009. 17:23

<< Pierwszy < Poprzednia [1 / 3] Następna > Ostatni >>